domingo, 27 de maio de 2018

CELEBRACIÓN DA FESTA DAS PALABRAS



Que festa tan especial! Todo o público que asistiu ao acto de entrega de agasallos puido ver que nos colexios e institutos da Estrada hai moi bos escritores e escritoras! Uns e outro foron recollendo o libro e o caravel branco. Plan Siberia amenizou a celebración coa súa música, todo baixo a mirada da madriña: Paula Carballeira. 

Estes son os debuxos de  Maruxa e Ignacio, os dous ilustradores por parte do noso colexio:


Coa palabra Faiado





Coa palabra Mar



E os textos gañadores son estes:

POEMAS.

1º CICLO:

Podo facer
contas de sumar,
contas de restar e
contas de multliplicar
mentres escoito o bruar
das ondas do mar.
Sara Sanín Gómez. 2º.

2º CICLO:

O MAR É PRECIOSO
O mar é bonito
e elegante,
viste de saia
e chaqueta brillante.

O mar é o mellor do mundo´
nel podes atopar
bandeiras sen rumbo!
Noa Otero Calviño. 4º.

3º CICLO:

O MAR
Sentado na area mirando o mar
tanta beleza faime pensar
escuros recordos non quero lembrar
imaxes de xente querendo escapar
dun mundo de fame. Que sorte terán?
Que durdo imaxino ter que emigrar
Sentado na área, non podo olvidar.
Darío Blanco Ruzo. 6º.

RELATOS:

1º CICLO:

O FAIADO DAS FANTASÍAS
No faiado da miña avoa había un baúl cheo de fantasías. Saían unicornios, un zoo, unha selva, tamén tendas, números ata 5555 e montóns de cousas, tamén emocións… Saían alegría, cariño e amor.
Lucía Bugallo García. 2º.

2º CICLO:

O MEU SOÑO CUMPRIDO!
Mamá dixo que había que agardar 9 meses. Que pasará?
Estaba chovendo, eu xogaba no faiado ao que sempre subía a xogar, xogaba a soñar!! Chegaron papá e mamá daquela viaxe tan  longa. Seguro que me trouxeron algo! Mamá xa non estaba gordiña, e a papá caíalle algunha bagoíña. Debaixo daquela mantiña de cores, alí estaba, era pequeniña, suave e coloradiña.
O meu soño cumprido aquel día! Por fin nacera a miña irmanciña Lía.
Noa Otero Calviño. 4º.

3º CICLO:

O FAIADO
Respiro profundo dende o pé da escaleira. O corazón báteme con forza, miro cara arriba, trémenme as pernas.
-A ver, Darío, tráeme as patacas! –Berra miña avoa dende a cociña.
Coma se fose tan sinxelo, só sabe Deus que criaturas vou atopar no faiado. Ao mellor teño sorte e os nervios fan que perda o sentido..
Respiro fondo de novo, como vin nun titorial de ioga en “YouTube”. Teño que faelo, non son tan pequeño, teño que botarlle peito.
Agarrándome á parted vou subindo coma un zombie. Chego arriba, abro a porte e.. Sabedes que había?! Si, patacas.
Darío Blanco Ruzo.6º.