martes, 26 de maio de 2020

VII FESTA DAS PALABRAS

Este ano non sabemos se poderemos celebrar a Festa das Palabras pola situación extraordinaria que estamos vivindo. Sen embargo, iso non impide seguir traballando na edición do libro que contén os microrrelatos e micropoemas gañadores. Para ir adiantándonos aos acontecementos, podedes ver aquí os textos de tódolos centros educativos de A Estrada. Todo isto quedará recollido nun fermoso libro cuxa portada e contraportada corresponde á deseñadora estradense Rosa de Cabanas. 

POEMAS

1º CICLO:

Teño un amigo que un día marchou do colexio e todos os amigos sentíronse moi tristes e botábano en falta. Unha mañá atopei unha carta sorpresa na que dica ía que estaba ben. Agora estou contenta polo noso amigo.

Xulia Abet Matalobos. 1º.


2º CICLO:

Cando espertei unha mañá de verán atopábame na casa da miña tía no campo. Fun buscar ao meu amigo Xoel. Fun ata a súa casa, chamei ao timbre pero non estaba.
Busqueino na horta do Barreiro pero non se atopaba alí. Fun ata a praia e  tampouco. Cando voltei á casa estaba moi cansa, case non  tiña alentó. Cando estaba ceando tocaron ao timbre e pensei: Será Xoel? Cando fun abrir..Si! Exactamente era el!! E díxome:
 -Aroa, onde estabas? Estívente buscando!
-Pero se a que te estiven buscando fun eu a ti!-respondín entre gargalladas.

Aroa Pereira Dapena. 4º

                                          O Tesouro
.
O noso amigo Mateo, a miña amiga María e eu estábamos xogando á búsqueda do tesouro. Meus pais tiñan preparadas todas as pistas, as tres pistas. A primeira atopouna María e dicía: “Ollade á dereita e veredes a paz.

Ao principio non a entendemos, pero despois atopamos un arbusto co símbolo da paz, e alí atopou Mateo a segunda pista: “Atopade o amor”. Todos demos un xiro e vimos unha mesa cun corazón debuxado e alí atopei eu a terceira pista, que poñía: “O tesouro primeiro”. Entón todos corremos ata o principio e..decatámonos de que o tesouro era pasar xuntos a tarde.

Candela Rivas Neira. 6º.




RELATOS


1º CICLO:

Bos días, pelo!
Que tal, cabelo?
Digo pola mañá, diante do espello.
Ímonos preparar para ir de paseo!

Mateo Constenla Docampo. 2º.


2º CICLO:
Diferentes cabelos


Cabelos de cores
cabelos bonitos,
no mundo hainos
todos tipos.
Longos, curtos,
loiros e morenos,
cantas formas
de ter o cabelo!

Eva Calvelo Rivas. 4º.


3º CICLO:

O teu cabelo
Cabelo amarelo,
cor do marmelo,
fermosa cor
ten o cabelo do meu amor.
Gústame a cor
e o marmelo,
pero o que máis me gusta
é o teu cabelo!

Leo Castro Cambeiro. 5º A.




mércores, 6 de maio de 2020

UNHA EXPERIENCIA VITAL

Aquí tendes unha actividade excepcional:O meu paso polo quirófano, un álbum ilustrado editado pola SXPL para axudarlles ás rapazas e aos rapaces hospitalizados a pasar polo transo dunha intervención cirúrxica. Podedes descargar este libro interactivo copiando esta ligazón:
https://www.lingua.gal/recursos/todos?content=/Portal-Lingua/Contido/recursos/promovelo/contido_421.html

LETRAS GALEGAS 2020

Que tal estades, amiguiños e amiguiñas? Aínda que estamos vivindo o paso do tempo dunha maneira diferente, non podemos esquecer que a vida segue adiante, e con ela tódalas cousas bonitas que imos celebrando durante o curso, por exemplo a celebración das Letras Galegas, que xa sabedes que é o 17 de maio, coma tódolos anos, e este ano está adicado a Ricardo Carvalho Calero. Aínda que as circunstancias actuais impiden que os actos de recoñecemento ao autor se leven a cabo coma tódolos anos, nós dende a casa podemos homenaxealo facendo unha serie de actividades coas que aprenderemos un montón de cousas sobre a 
súa obra e ao mesmo tempo é unha boa maneira de entreternos e pasalo ben. Comezamos coa súa biografía e despois pasamos ás actividades que, como cada ano, nos ofrece o Seminario Galán.

BIOGRAFÍA (de O Portal da Lingua Galega)

Ricardo Carvalho Calero naceu en Ferrol en 1910 e faleceu en 1990 en Santiago de Compostela. Sobresaíu como historiador da literatura, crítico literario, filólogo e escritor, e adicou a súa vida a dignificar o idioma e a cultura galegas.


Tras os primeiros estudos na súa cidade natal, en 1926 chegou a Santiago para estudar Dereito. Alí entrou en contacto co galeguismo articulado arredor do Seminario de Estudos Galegos, no que ingresaría en 1927. Nesta etapa, redactou un manifesto sobre a galeguización da universidade, participou na fundación do Partido Galeguista en 1931 e na redacción do Estatuto de Autonomía para Galicia (1931-1932). Tamén escribiu artigos en A Nosa Terra e na revista Nós e publicou as súas primeiras obras, como Vieiros (1931) e O silenzo axionllado (1934).
En 1931 volveu a Ferrol para traballar como administrativo municipal e desde alí cursou por libre a carreira de Filosofía e Letras. O golpe militar sorprendeuno en Madrid cando opositaba á cátedra de Lingua e Literatura españolas de ensino medio e incorporouse á loita como miliciano. Ao acabar a guerra, foi condenado a doce anos de cárcere. En 1941, regresou a Ferrol, en liberdade condicional mais imposibilitado para acceder a cargos públicos. Sobreviviu dando clases no ensino privado, nun silencio obrigado (as pezas teatrais A Arbre, Farsa das Zocas e A sombra de Orfeo, escritas en 1948, non verían a luz ata moito despois). As lembranzas deses anos quedaron inmortalizadas na súa novela Scórpio (1987), Premio Nacional de Literatura.
En 1950 trasladouse a Lugo para dirixir o Colexio Fingoi e retomou a súa produción poética, coas obras Anxo de terra (1950) e Poemas pendurados de un cabelo (1952). En 1951, publicou A xente da Barreira, a primeira novela galega da posguerra.
Nesta década, comprometeuse coa Editorial Galaxia na revitalización da cultura galega, colaborou en Grial, na prensa especializada e no xornal La Noche e consagrouse como o principal estudoso das letras galegas con Sete poetas galegos (1955) e Aportaciones a la literatura gallega contemporánea (1955), froito da súa tese de doutoramento. En 1958, ingresou na Real Academia Galega cun estudo sobre as fontes literarias de Rosalía. O froito máis valioso neste campo foi a súa Historia da literatura galega contemporánea (1963, completada en 1975).
En 1965 incorporouse como agregado ao Instituto Rosalía de Castro de Santiago e empezou a impartir clases de galego na Universidade compostelá (á que se dedicaría de forma exclusiva desde 1972). Foi o primeiro docente universitario de Lingüística e Literatura Galegas e, a partir do 72, o primeiro catedrático.
As publicacións relacionadas coa lingua galega e a súa codificación tamén centraron a súa atención. A súa Gramática elemental del gallego común (1966) tivo sete edicións ata 1979 e foi un manual imprescindible para os primeiros estudantes universitarios de Filoloxía Galega. Así mesmo, participou na elaboración, por encargo da RAG, das súas primeiras normas ortográficas (1970) e morfolóxicas (1971). De 1975 en diante, comezou a defender os postulados reintegracionistas, en especial tras o fracaso da proposta normativa da Comisión de Lingüística, presidida por el, en 1979. De feito, a derradeira década da súa vida estivo caracterizada pola atención prioritaria aos problemas da lingua e ao desenvolvemento da proposta reintegracionista.

Se queres afondar máis na súa vida e obra podes picar neste enlace, onde tamén atoparás unha chea de actividades por niveis educativos para Educación Infantil e Primaria:

Non esquezades que podemos vivir as Letras Galegas sempre que queiramos porque elas están en nós!!

domingo, 1 de marzo de 2020

DÍA DE ROSALÍA



Este xoves, día 27 de febreiro, tivo lugar no Teatro Principal de A Estrada a celebración do Día de Rosalía. Noa e Paulo, dous alumnos de 6º de Primaria, caracterizáronse para a ocasión e recitaron este poema da autora homenaxeda:

 ¡A probiña que está xorda!

¡A probiña, que está xorda...!
"Alá enriba da montaña,
sai fume das chamineas...
Valor, meu corpiño vello.
Leváime aló, miñas pernas.
Paseniño, paseniño,
aquí para, alí te sentas,
irás chegando, Xuana,
adonde as casas fomegan.
¡Dios diante, a Virxe che valla!,
qu hoxe, seica... seica... seica...
has de comer sete cuncas
de bon caldo, coa da cea,
e máis compango do porco
ou de sardiñas salpresas,
que os montañeses son homes
que cando dan, dan de veras.
Dempois, quentaráste a un lume
grande coma unha fogueira,
e cando xa estés ben quente,
¡a dormir... e que ameñeza!" 

 -¿Quen é? –preguntan.
-Son unha pobriña vella
que me perdín neste monte…
-responde unha voz que tembra-.
¿Non me darán pousadiña,
que está chovendo e lostrega?
-Vaia con Dios; xa vén tarde,
non hai sitio- lle contestan.
-¿Que di, señora? Son xorda
como un canto…, miña prenda.
Ábrame a porta, que Dios
llo pagará…
                -Pobre vella…

Un pouco adiante, pretiño
hai máis portas: chame nelas.
-¿Que di, señoriña? Mire
que está unha noite moi fera,
e teño medo que os lobos
me coman…
                -¡Dios diante! ¡Seica…!
N’hai lobos aquí; ande, ande,
vaia con Dios, que outra aldea
hai preto.
                -¿Que di, señora?
-Vaia con Dios, non sea terca,
que aquí xa non caben máis,
nin probes nin ricos, ¡eia!
-¿Que di, ña filla…? Son xorda,
e non oio anque me fendan.
¡Brrr, que frío, señoriña!
Vosté que é tan limosneira,
déixeme entrar, e estarei
no cortelliño onda as bestas.
¡Brrr…, que morro coa friaxe!
¡Quenja!, ¡quenja!, ¡quenja!, ¡quenja…!
¡Que tos…, Dios me valla…, brrr!
¡Xa non podo máis!
                   -Pois veña,
e si non ten onde pórse,
brinque a cabalo da artesa
-falou a doña, que tiña
o corazón de manteiga.
-¡Dios llo pague, queridiña!
Xa topará recompensa
no ceu… Abra, miña xoia…
-excramou de pronto a vella.
-¿Logo n’é xorda, que oieu?
-dixeron dentro, antramentras
que quitaban o tranqueiro
da porta.
                -¿Que di, ña prenda?
Non lle oio nada, mas teño
moito sentido…
                -¡Abofellas
que non mente! Vaia, vaia,
adentro…
          -Santas i buenas
noites teñan mis señores…
¡Xesús, seica está de festa,
que hai moita xentiña xunta!
De hoxe nun ano aquí os vexa.
Dio-los bendiga…, el Señor
lles dé fertuna ás mancheas
e saudiña…
                -¡Amén, amén!
-Busque un sitio na lareira
e quéntese…
                -¿Que me dixo?
Son xorda coma unha pedra,
e a máis non probei frangulla
desde onte á noite, e nas venas
xa teño o sangre callado
polo frío…
                I antramentras
que esto di, vaise arrimando
ó lume moi compangueira
cos outros probes, e fura
por antre eles, por antre elas.
Brinca por riba do cego,
e que queiras que non queiras,
sempre tembrando de frío
e xorda como unha pedra,
según di, no mellor sitio
con moita homildá se senta
e arrima un mando de lume
pra onde ela está.
                -¡Ei, miña vella!:
mire que hai máis que vostede
aquí; ¡que comenenceira
parece!, – lle di outro probe
cunha cara de desteta
nenos.
                -¿Como di, meu fillo?-
(Sorrindo reprica ela,
sentándose máis agusto).
Eu de calquera maneira
me amaño; que así no ceo
me amañe el Señor…
                    -¡Bah!, seica
quer facer mofa da xente…
¡Poche, co xuncras da vella!
Mesmo parece un espeto
-¿Si quero un neto, ña prenda?
Si mo desen, inda pode
que pouco a pouco o bebera,
pois teño moita sediña,
e fame e frío…
                    -¡Rabea,
can!, que non vin unha xorda
máis fraca nin lagarteira.
¿É filla dalgún raposo?
-¿Que pille un óso…? Da vella
quérense rir… ¡Ai, Dios mío!
pero a fame élle moi negra;
tráiamo se é que inda ten
apegada algunha freba,
e ireino raspando a modo
cun canteiro que me queda.

      Todos riron ca resposta
e… -¡Inda nunca Dios me dera
-dixo o cego-, que esa xorda
sabe máis que eu, abofellas!
-Merece comer compango
e voullo dar, miña vella,
porque onde queira que a atopo,
gústame sempre a sabencia.
¡Coma e fártese! Aquí ten
talladas e viño…; beba,
beba pola miña conta
á salú das montañesas,
-dixo a dona, e doulle un prato
de callos como unha cesta
á probe, e viño, e pan branco
canto quixo: fartouse ela
mesmo hastra que tuvo a tripa
como un pandeiro. Rabenta
por pouco…; mais o pelexo
tiña duro, e nin siquera
lle arregañou, i ó outro día
xa estaba tan peneireira.

      -Coidado –lle dixo a dona
cando se foi. Conta teña
de non volver por aquí
mentras lle dure a xordeira.
-¿Que di, miña queridiña?
-respondeu ríndose a vella.
Son mesmo como unha tapia,
e non lle oio anque me fendan.


Da terra. Follas Novas.

Tamén puidemos ver o marabilloso vídeo que se proxectou ao finalizar as actucións dos nenos e nenas dos colexios da Estrada. Podedes visualizalo aquí:  https://youtu.be/rmtp5xKPR0g






NORABOA AO GAÑADOR DE CAN VALENTÍN

Este entroido marchamos para a casa con un bo sabor de boca. O noso compañeiro Manuel, de 3º C, co contrasinal Piratiña,  foi o gañador do concurso de cartas de amor Can Valentín, de Radio Estrada. Velaquí tendes a carta:





E nós tamen homenaxeamos ao flamante gañador con este diploma que lle foi entregado despois do desfile dos disfraces:

 PARABÉNS!

domingo, 2 de febreiro de 2020

BASES CONCURSO MICRORRELATOS E MICROPOEMAS

VIIConcurso de microrrelatos e micropoemas
Centros educativos da Estrada

Participación e prazos
Poden participar alumnos e alumnas dos centros educativos do concello da Estrada: CEIP Pérez Viondi, CEIP Cabada Vázquez, CPR Plurilingüe Nosa Sra. De Lourdes, CEIP Plurilingüe de Oca, CEIP O Foxo, CEIP Figueiroa,CEIP Manuel Villar Paramá,IES Nº 1, IES Manuel García Barros e IES Plurilingüe Antón Losada Diéguez.
Os traballos entregaranse, en formato A4 nunsobre con nome, apelidos e curso, nos centros respectivos.O prazo límite para entregar os textos será o 14de febreiro de 2020.

Modalidades
Poderase participar nunha modalidade ou nas dúas, pero cada participante só poderá presentar un texto por cada unha delas.

Microrrelatos: O texto presentado debe estar en galego e non conter máis de 100 palabras.A temática será libre, pero 
debe aparecer necesariamente a palabra AMIGO.

Micropoemas: O texto presentado debe estar en galego e constar dun mínimo de dous versos e máximo de oito en Primaria, e un mínimo de catro versos e máximo de oito en Secundaria, Ciclos Formativos e Bacharelato. A temática será libre,pero debe aparecer necesariamente a palabra CABELO.

Premios
Un xurado,formado por un/unha representante dos Equipos de Dinamización Lingüística dos diferentes centros,concederá un premio por categoría e centro. Valorarase a creatividade, a orixinalidade e calidade lingüística e literaria.Os traballos premiados poderán ser publicados pola entidade organizadora e poderán publicarse tamén nas páxinas web dos centros e nas revistas escolares.

domingo, 1 de decembro de 2019

CERTAME TEATRO ESCOLAR E FESTA DA POESÍA


Esta semana estivemos de celebración. Ou mellor dito, de celebracións. O pasado martes asistimos ó Certame de Teatro Escolar Olimpio Arca Caldas organizado pola asociación Vagalumes. 
Os alumnos de sexto cursode Primaria participaron no recitado duns versos de Eduardo Galeano e tamén puidemos ver unha gravación que ten como temática o drama das persoas que teñen que abandoar a súa casa e o seu país pola guerra.

E o venres fomos á Festa da Poesía, que organiza o Concello da Estrada. O escritor galardoado este ano co premio Avelina Valladares  foi Ramón Sandoval (Sober, Lugo, 1961), co seu libro Nas esquinas do frío.
Con este libro foron agasallados tódolos nenos de 4º de Primaria  participantes no recitado de poemas, que este ano estiveron  adicados á alimentación sa.
Noraboa a todo o alumnado que o fixo posible e ás súas familias moitas grazas por colaborar!