O Día de Rosalía achégase e nòs xa estamos preparando os pucheiros para satisfacer a fame literaria!
Como imos facelo?
Necesitamos os ingredientes para preparar o Caldo de Gloria que tan ben describe Rosalía neste poema:
Miña casiña, meu lar.
Miña casiña, meu lar,
cantas onciñas
de ouro me vals.
Vin de Santiago a Padrón
cun chover que era arroiar,
descalciña de pé e perna,
sin comer nin almorzar.
Polo camiño atopaba
ricas cousas que mercar
i anque ganas tiña delas
non tiña para as pagar.
Nos mesóns arrecendía
a cousas de bon gustar,
mais o que non ten diñeiro
sin elas ten que pasar.
Fun chegando á miña casa
toda rendida de andar;
non tiña nela frangulla
con que poidera cear.
A vista se me varría
que era aquel moito aunar.
Fun á porta dun veciño
que tiña todo a fartar;
pedinlle unha pouca broa
e non ma quixo emprestar.
As bagullas me caían
que me fora a avergonzar.
Volvinme á miña casiña
alumada do luar;
rexistrei cada burato
para ver de algo atopar:
atopei fariña munda,
un puñiño a todo dar.
Vino no fondo da artesa,
púxenme a Dios alabar.
Quixen alcende-lo lume,
non tiña pau que queimar.
Funllo a pedir a unha vella,
tampouco mo quixo dar
si non era un toxo verde
para me facer rabiar.
Volvín triste coma a noite
a chorar que te chorar.
Collín un feixe de palla,
do meu leito o fun pillar.
Rexistrei polo cortello
mentras me puña a rezar
e vin uns garabulliños
e fieitos a Dios dar.
Meu San Antón milagroso,
xa tiven fogo no lar!
Arrimei o pote ó lume
con augua para quentar.
Mentras escaravellaba
na cinza, vin relumbrar
un ichavo da fertuna…
Miña Virxe do Pilar!
Correndiño, correndiño
o fun en sal a empregar.
Máis contenta que unhas páscoas
volvín a porta a pechar
e na miña horta pequena
unhas coles fun catar.
Con un pouco de unto vello
que o ben soupen aforrar
e ca fariñiña munda
xa tiña para cear.
Fixen un caldo de groria
que me soupo que la mar,
fixen un bolo do pote
que era cousa de envidiar.
Despois que o tiven comido,
volvín de novo a rezar
e despois que houben rezado
puxen a roupa a secar,
que non tiña fío enxoito
de haber tanto me mollar.
Nantramentras me secaba
púxenme logo a cantar
para que me oíran
en todo o lugar:
Meu lar, meu fogar,
cantas onciñas
de ouro me vals.
Para iso imos contar cos manteis orixinais que nos facilita a Fundación Rosalía de Castro.
Os nenos e nenas que asisten ao comedor xa van desfrutar deste caldiño tan agarimoso que tantas fames quitou na Galicia rural de hai anos. Pero tanto os que van ao comedor coma os que non, van elaborar outro caldo que se vai cociñar na entrada do colexio. Os ingredientes que vai levar non son os do poema, pero aínda que non alimenten a barriga, si reconfortan o corazón. A pregunta é: Que ingredientes cres que debe levar un bo Caldo de Gloria? Cada neno/a escríbeo nun papel e despois bótao na pota que estará "fervendo" encima dun trespés tradicional, dos de antes. Cando todo estea "cociñado" faremos un sorteo entre tódolos participantes de libros de Rosalía.
Se queres saber máis, pica neste enlace: Preparación do Caldo de Gloria
ÍDEVOS PREPARANDO, QUE XA FALTA MENOS!
